.....Selamat Datang di Blog'e Kang Ratman, semoga artikel dan postingan lain yang ada disini dapat memberi kecerahan pada Kehidupan kita. Ibarat sebuah biduk, angin, topan dan badai akan selalu menerpa. Rintik hujan adalah karunia, jangan jadikan kesedihan sebagai bencana....








Kamis, 05 April 2012

Pak Guru.....


Pak Guru-------------

Dening : Abu Majid

Awan iki hawane panas ora karuan, srengenge sumorot tanpo aling-aling mego, panase ngedhap-edhapi tenan.Sajak e ing kutho wates iki  wis meh musim kemarau.Tanganku sing tengen wiwit mau wis nempel ing nduwure alis ngaling-alingi blerenge srengenge . Aku mandeg sedhelo sinambi tingak- tinguk kiwo tengen, mbok menowo ono tukang becak kang lagi golek penumpang. Ndilalah panase koyo ngene kok yo ora ono sak sliweran tukang becak liwat.
   Alon-alon aku mlaku meneh sinanbi ngelap eluh sing pating dlewer koyo grimis. Aku neruske laku pinuju pojokan terminal bis sing katon rodho lengang . Sinambi ngenteni bis, sauntoro calon penumpang podho keleleran ing jubin sing kroso anyes.
  “Mas, becak mas….”Seko kadohan katon sawijining tukang becak ing ngarep warung ngawe-awe marang aku. Aku nuli nyedak marang dhewek e kang nembe markir becake. Seko njeroning warung, siji-loro wong metu sinambi nggowo gelas kopi pinuju pos ing sebelahe warung.
“ Mbecak Mas, monggo dateng pundhi kulo derek aken….?” Tukang becak ing ngarep warung kuwi mbaleni nawarke jasa marang aku. “Kulo tak nitip tas rumiyen nggih Pak, ajeng ngaso sekedap.Wah panase jan ngedhap-edhapi nggih”, kondhoku karo ndeleh ake tas sing wiwit mau tak gendong .Isine ora sepiro, lha wong mung kanggo cangkingan wae kok.
”Inggih Mas, pun pinten-pinten dinten mboten jawah, njalari hawane garing…” jawabe tukang becak iku aweh kaweruh .
“Lho Pak, meniko kok wonten tas sekolah, menopo wonten penumpang ingkang ketinggalan tase, Pak..?.Pitakonku marang tukang becak sing katon rodho  klimis iku.” Oo..mboten Mas, meniko tase bocah-bocah”, sumaure tukang becak karo mesem. “Wahh Mas, Bapak niki asmane Pak Guru Salamun, kompletipun Pak dokterandus Salamun “. Tukang becak liyan sing nembe lunggúh ongkang-ongkang ånå lincak ing ngarep warung melu nyauti. Sing disebut Pak Guru Salamun iku mung mesem sajak rodo isin. “ Ooo..mekaten..” aku manthuk-manthuk. “Guru ning nyambi mbecak” bathinku. "Opo bayarane Guru iku ora cukup kanggo urep ing Jogja sing kondhang sak antero jagad yen opo-opo murah.”. Aku banjur mlebu lan melu lungguhan ono ing lincak sing ora pati jembar kuwi. “ Kulo tak nunut lungguh rumiyin nggih Pak, Wah jan panas banget nggih”.kondhoku njaluk idin marang Bapak-bapak tukang becak sing lagi wédangan kopi.
” Ses, Mas..”Salah sawijining tukang becak nawari rokok marang aku. ”Maturnuwun Pak, kulo mboten merokok” sumaurku kanthi sopan.”Lha nanging ten riki kathah luk udud ipun rencang-rencang je, mboten nopo-nopo tho?” .” Ohh..mboten menopo, monggo sekecak aken …”kondhoku ."Sês, Pak Guru!?" Tukang becak kang aran Pak Narto iku genti nawari Pak salamun sing isih ngelus-elus becak e.
"Matúr nuwún! Aku nggåwå, lha iki!" sêmauré Pak Salamun karo ngrógóh kanthóng ngêtókaké rókóké.
Pak Narto durúng sêmpat lunggúh naliko dumadak an ånå swårå rådå banter seko njobo pos. “ Pak Guru, kulo di dugek aken nggih, kosong tho Pak ?” Katon ibu-ibu nggendong tenggok sajak kebak dagangan.” Wah..nyuwun sewu Yu, niki Mas e ajeng mbecak je, Dik Narto mawon nganggur”. Sumaure Pak Guru Salamun sopan."Ayo Dhík Narto, gèk ndang ditêrké. Wís kawanan jé...! Mau tanginé kêrinan, mêngko ibu-ibu sêlak ngêntèni."
Tanpå ngucap Pak Narto mak klepat têrús nyandhak tenggok e ibu-ibu kuwi, sajak pancen wis langganan poro tukang becak ing pos iku. Tenggok banjur di unggahke ing sisih kiwo, lan ibu-ibu iku lungguh ing sisih tengene. Pak Narto banjur ngayuh becak e, nggendring têrús bablas. Ninggalké kanca-kancane sing isih nunggu langganane. Gandeng wis sauntoro lan wis rodho isis, aku ugo gage-gage pamitan lan metu seko pos banjur nyedhaki Pak Guru, tukang becak sing saguh ngeterke aku.” Monggo Pak Guru, kulo pun radhi ilang kesele” aturku.” Wahh ..Mas, kok Pak guru tho, kulo dadi isin je, rencang-rencang niku pancen terkadang nggoda kulo..”sumaure Pak Salamun sinambi muter becak e.”Ohh inggih..badhe tindhak pundi Mas…”pitakone Pak Salamun, rumongso durung ngerti tujuanku.” Ten ATM Mandiri Pak, ingkang paling celak pundhi nggih?” aku ganthi takon .”Monggo minggah mawon, mangke kulo derek aken ten Pro liman mawon”.

Becak e Pak Guru Salamun dipedhal alon-alon, angin semilir seko arah tengen kroso mak nyess, panase srengenge kroso sudho.

Aku kelingan ucapane tukang becak kanga aran Pak Narto ing pos mau, sajak Pak Salamun iki pancen Guru tenanan, sebab  tukang becak liyane katon tansah hormat banget marang Pak Salamun.” Lho Pak Salamun ngasto wonten pundhi kok jam semanten sampun mbecak ?”pitakonku rodho penasaran. “Kulo ngajar bocah-bocah ing SMP Kedung sari Mas, biasanipun kulo mbecak sak sampunipun bubar sekolah, namung sak meniko rak nembe  bar THB, dados bocah-bocah sami prei, milo kulo saget mbecak wiwit enjing” sumaure Pak Salamun sinambi ngayuh becak e. Pak Salamun cerito akeh babagan mulo sebabe piyambak e mbecak. Aku yo ugo rodho seneng di jak cerito ngalor-ngidul. Jebul miturut ceritane Pak Salamun, dhewek e pancen nyandang gelar Dokterandus, sarjana matematika lulusan IKIP Jogja tahun 80-an, sing saiki ganti jeneng dadi UNY. Ceritane Pak Guru salamun iki menarik banget, nggugah jiwa jurnalis ing awak ku, mulo aku gage-gage matur marang Pak Salamun” Pak salamun, muter mawon saget mboten Pak, kulo kok dumadakan mawon kepingin keliling-keliling rumiyen. Kulo sampun nem taun mboten mlampah-mlampah mriki.” Kondoku rodho goroh.”Lajeng leh ten ATM pripun Mas..?”sumaure Pak salamun ngelingake.” Gampil Pak, mangke mawon..” sumaurku .
Pak Salamun muter becak e arah kiwo pinuju pinggiran kutho Wates sebelah wetan. Dalan aspalan iku rodho sepi, sajak liburan sekolah pancen ndadek ake dalan-dalan wates utowo jogja umume rodho sepi. Sebab yen wayah sekolah, wayah esuk utowo wayah bubaran sekolah dalan-dalan dikebaki bocah bocah sing nyedhaki ongko wolung puluh persen numpak sepeda onthel menyang sekolah. Kepomo malah separo dalan duwek e bocah-bacah mau.” Nun inggih Mas, panjenengan saking pundhi tho, kok sajak familier kalih daerah mriki”.Pitakone Pak Salamun ngaget ake lamunanku.” Kulo aslinipun saking daerah mriki ugi Pak, namung pun sewelas taun glidik wonten Kalimantan.” Kondhoku njelas ake.”Ohh..lha Kalimantan sisih pundhi Mas..?” Ganti pak salamun sing sajak rodho penasaran.” Ten mBontang Pak, Kalimantan Timur”aturku maneh.”Nek kalian balikpapan celak menopo tasih tebih Mas”. Pitakone Pak Salamun maneh.”Saking balikpapan tasih nem jam jalan darat Pak” kondhoku .” Ooo…mekaten”. Najan aku ora weruh, ning aku ngerti yen Pak Salamun manggut-manggut. Mboh manggut karono dong utowo tambah bingung.
“ Pak Salamun sampun pinten tahun mbecak Pak....nyuwun sewu niki, menopo mboten isin kalian rekan sejawat utawi kalian murid-murid.”pitakonku rodho was-was, mengko gek-gek Pak Salamun kesinggung.”Ha..ha.., Isin nggih mboten tho Mas, mulanipun rencang-rencang nggih sami paring kaweruh. Menopo mboten wonten pekerjaan sambilan liyanipun kejobo mbecak..?,Lha pripun. Becak niki warisan saking Bapak, Wasiat ipun swargi Bapak supados becak niki di rumat, soalipun anggen kulo dados guru niku nggih saking Bapak Mbecak meniko”.Pak Salamun crito tanpo tedeng aling-aling.”Menawi murid-murid nggih sami sampun ngertos, lha kadang-kadang menawi pas mbecak terus wonten murid sing ajeng mbecak nggih kulo dugek aken, malah kulo gratisi Mas..ha..ha..”ature Pak Salamun karo roso bangga.
Aku banjur  kèlingan limolas tahún kêpungkúr. Rikålå isíh kuliah.”Jenenge anakke wong ndeso ki yo ojo ngowah-owahi adhat. Ojo dumeh mahasiswa njur ora gelem mbantu wong tuo ..”mangkono ature salah sawijining kangmasku, putrane pakDhe kang ngasto dadi Kepala Sekolah ing kabupaten. Mulo aku yo terbiasa, yen esuk sak durunge budhal kuliah mbantu bapak nggarap sawah .Yo ndaut uritan, yo nandur pari, lan sak liyane. Kabèh ndak lakóni kanti sênêng. Amargå duwé gêgayuhan lan pêngarêp-arêp, mêngko nèk wís nyandhang gêlar sarjana mêsti uripé bakal ånå owah-owahan, dadi wóng síng kajèn kéringan dadi pégawai. Alhamdulillah amargå têkún anggonku sinau, aku iso lulus kanthi nilai kang mbangga ake, malah dadi wisudawan terbaik barang.
 Ewo semono aku yo kudu kuciwo, amergo gegayuhanku dadi pegawai negeri koyo kabeh kangmas lan mbak-mbakku ora kejangkah. Ndilalah naliko ono pendaftaran Pegawai negeri, melu sepisan wae oran ketompo. Amongko, naliko test kabeh soal iso dijawab kanthi bener rumangsaku. Mangkat tèstíng kanti gagah sêmangat êmpat lima. Yakin mêsti iså nggarap kabèh.... Têrús tèstíng diwiwiti. Kabèh soal iså dijawab ora ono sing keri, kari nunggu pêngumuman.... Ditåmpå, têrús dadi Calón Pégawai Nêgêri Sipil alias CPNS. Sak wisé têlúng minggu, dinå pêngumuman têkå, têrús mangkat niliki pêngumuman pênêrimaan CPNS. Diatúraké nomêr-nomêr síng ditåmpå, nangíng nomêrku kelompatan.... ora ånå. Ndak ucek-ucek motoku, mbok menowo kurang premono lehku moco, nanging tetep wae nomerku ora ono. Awakku lemes koyo tanpo balungan.

Mbaleni marang Pak Guru Salamun. Jare, Jan jane mono Pak Salamun ugo rodo risi naliko konco-konco mbecak podho guyonan nyebut “Pak Guru”, malah kadang guyonan setengah nyindir.
"Pak guru ki pripun tho, kok ora nguman umani. Rêjêki kanggo kancané síng ora duwé gawéan yó... mèlu diarah, lawóng wís digaji gêdhé...préi dibayar. Lha kók sêmpat-sêmpaté mbecak barang. Åpå ora isín nèk kêtêmu muríd-muríd nèng ndalan?" sindhirané tukang becak liyane karo guyónan.
"Ora orané..., rêzêki sing ngatúr Gústi Allah..., rêzêki ora mungkín klèru!" sémauré Parjó sak kêcêkêlé.
"Wah nèk ngono kuwi kétók GURU-ne.., malah koyo ustadz…." suarané kåncå-kancané karo pådhå ngguyu barêng.
Sêbutan Pak Guru rikålå mbecak  janjané rasané risi, níng suwé-suwé sindhirané kåncå-kancané ora dirasakké. Miturút Pak salamun nbecak kuwi pêkêrjaan halal lan ora ngrugèkaké liyan.

Ora kroso jebul wis sauntoro becak e Pak Salamun ngiteri sisih Wetan kutho Wates, naliko becak arep mbelok mlebu ing komplek perkantoran pemerintah, dumadakan Pak Salamun ngendek ake becake. Aku ugo rodho kaget wondene ono penyawangan sing ora biasa ing ngarepku,ing pelataran kantor sing paling gede iku akeh banget wong kang lagi ngumpul, sorak-sorak karo kiwo tengene kemebul luk sing warnane ireng banget. DEMO..!!, iyo..rumangsaku iki nembe ono demo.”Pak Salamun, kadhosipun nembe wonten demo nggih…?”pitakonku marang Pak Salamun kang wiwit mau mung meneng wae.” Leres Mas, lha niko, mergi sebelah lor niko malah kadhosipun di blokir.”Pak Salamun mancal pedhal becak e alon-alon, rendet banget. Sajak isih bingung arep milih dalan sing endhi. Sansoyo cedhak seko panggonan kang kebhak wong iku, sansoyo jelas minongko sing demo iku ora mung nom-noman, wong tuwek-tuwek kepomo malah bocah-bocah yo podho melu demo.” Kami atas nama masyarakat pedesaan menolak rencana pemerintah menaikkan BBM….” Suarane nom-noman kang lagi orasi iku jelas banget.
Dumadakan seko arah mburi becak mak sliwer bocah-bocah tanggung pinuju papan demo. Bocah-bocah kang cacahe limo iku mlaku riket banget malah setengah mlayu..

“Firman,Hendro, mrene-mrene….” Ature Pak Salamun mrintah marah bocah-bocah tanggung sing liwat kiro-kiro wis sepuluh meter seko becake Pak Salamun.Bocah –bocah  kuwi podho mandhek lan noleh, sajak rodho kaget minongko ono wong kang ngenali. Malah sansoyo kaget naliko mersani Pak Salamun, terus nyedhaki papan becake Pak Salamun.” Sugeng enjang Pak Guru, lha kok Pak Guru wonten mriki tho, tumut demo nopo…?”pitakone bocah sing rodho gede tinimbang liyane.” Trembelane….wong lagi mbecak golek dhuwit kok dikiro melu demo, lha kowe kabeh podho ngopo ning kene, raine podho pating cloneh, ndase di taleni…malah koyo rampok”.Pak Salamun nyecer pitakon marang murid-murid te.”Niki kulo, Firman, Ridho lan Poncho diajak mas Bayu , Demo menolak kenaikan BBM…”ature bocah liyane.”Blaik ane, ora sah melu demo, bene kangmas-kangmasmu mahasiswa sing podho demo,saiki podho mulih, sinau….”sepisan maneh Pak Guru Salamun aweh printah marang murid te.” Lha rak nembe bar THB tho Pak Guru, mosok belajar malih…dolan ipun kapan?” sumaure bocah-bocah kuwi serempak.”Kok malah mikir dolan barang, tinimbang melu demo sing ora jelas, aluwung ngemong adhi-adhimu ning ngomah…”Pak Salamun mrentah kaping telune. Bocah-bocah kuwi banjur manut, klunthah-klunthuh mbalek pinuju arah tekone mau.

 “ Den..nyuwun paring-paring den…sak iklasipun….”.Mak jenggirat, aku kaget naliko dumadakan ing sisih tengenku ono nini-nini kang ngulurake tangane nyadhong marang aku. Suarane melas banget, sandangane kebak tambalan. Rigmane sing wis putih kabeh tansoyo kalis kepanggang panase srengenge. Gusti..njur podho ning ngendhi anak putune kok nganti nelantar ake biyunge.
Aku njenggelek tangi seko panglamunanku naliko krungu ature Pak Salamun,”Mbah niki wonten arto sekedik saget kangge tumbas sarapan” Pak Salamun ngulungake duit sepuluh ewunan. Aku ugo gage-gage ngrogoh dompet lan ngulungake sak lembar rongpuluan. Ora karono opo-opo, ananging kahanane nini-nini kuwi pancen melas banget.Nini-nini kuwi kathon sumringah, atine seneng banget, sak wise ndedonga kanggo aku lan Pak Salamun, banjur neruske laku pinuju pasar wates.

Paribasan “Kencono Katon Wingko”, sajak e pas banget nggambarake pribadine Pak Salamun, kang lembah manah, ora dhumeh. Kang iso nepakake ing papan ngendhi kudu nganggo title sarjanane, lan ing papan ngendhi title kuwi ditinggal ake.
Yen nyawang dedeg pengadegke Pak Salamun naliko mbecak, pancen ora ono kang bakal ngiro yen pak Salamun iku sejatine Guru. Kang kasebut pungkasan kalebu pakaryan kang ing ndeso banget mulyane, nduweni derajat kang dhuwur lan banget kinormatan.
Nanging yen disawang kanthi setiti, pancen ono sing mbedak ake antarane Pak Salamun tinimbang kanca-kancane tukang becak. Pak Salamun iku ulate tansah semanak, ora ketok ngoyo, kulite resik la ature tansah ngguroni, kebak piwulang lan kaweruh.
 
“Doorrr…dooorrrr……”. Dumadakan wong-wong kang podho demo kuwi podho bubar mlayu sak karepe dhewe, golek selamet dhewe-dhewe menyang papan kang dianggep aman. Ono sing mlayu ngetan, ono sing mlayu ngalor Aku lan Pak Salamun kang rodho adoh seko panggonan demo iku ugo kaget ora mangerteni opo sejatine kang nyebab ake wong-wong podho bubar sipat kuping.Aku mung ngiro-iro, koyo-koyone dar-dor mau suoro letusan tembakan peringatan seko Pak Polisi.
Pak Salamun sigap muter becak e lan langsung melompat ing ndhuwur sadel. Tanpo ngucap opo-opo. Aku mung manut wae arep menyang ngendhi Pak Salamun nggowo becake.Becak dipancal sak kayange nggendring pinuju arah kidul, arah pro liman ngeterake marang tujuanku. ATM Mandiri……………..(Abu Majid )

Rabu, 15 Februari 2012

Positive value of Fairy Tales

By. Majid’s Father

    One of  the news from The Jakarta Post  to day gave me inspiration to write an article. And I took  the topic about “ Are Fables  relevant  to be told to our children in today ?”

   My sons are student . The old one, his name’s Dixa, Fifth grade of  Elementary in YPK, and the younger brother's name Majid, is student from Pre elementary (kindergarten) . When I told about tale fable to them. Definitely, one of them says “Is the animal same with people, can they speak, dad  ?”.
Some day, the younger saw TV advert about  Pepsodent ( Irgi Fahrezy and the kid ). He  looked like a complaint, and then said “ Does the monkey can  talk?, it’s non sense.”
   In the past, when I studied in Elementary  School, about 30 years ago. I think the tale fables, like  “ Kancil dan Buaya”, " Kancil dan Pak Tani",“Si Udang bungkuk” are  very popular to us. The els, stories of Cinderela. I think  that stories are the same as the “Timun Emas”, right ?. Cinderella sneaks out in a wooden carriage at night to escape a bad home life, while kindhearted Snow White does the dirty work for a bunch of strangers, until a prince comes along to sweep her off her feet.
   These are some of the most popular characters of fairy-tales, but are they still relevant in today’s changed world ?. How about Indonesian classic, tale of stories “ Bandung Bondowoso”,” Lutung Kasarung” and so on.
Children are always fascinated by stories, and if told properly, their facial expressions and gestures will follow the flow of a story, using their imagination and inviting different emotional expressions.  
Children’s fascination in stories has encouraged parents, and even teachers, to tell or make up stories to teach them certain values in life.

   There are good news, Even the Corruption Eradication Commission (KPK) published story books to teach nine important values crucial to form an anticorruption mentality in children.  
The nine values are : Cooperation, Fairness, Responsibility, Care, Honesty, Discipline, Courage, Perseverance and Modesty — are taught through a fable for kindergarten students.
The KPK believed that the fable could serve as a better alternative to a popular folktale, titled Si Kancil Mencuri Ketimun  (A Mouse-Deer Stealing Cucumbers), which it has long criticized for failing to deliver an anticorruption idea to children.

What do you think about it’s, are you agree ....???

  Director of education and community service,Dedi A. Rachim says,  “I think there is a little contradiction in the old story of the mouse deer. The mouse-deer stole [cucumbers], but at the end of the story, it is treated as a hero act,”.
Across the country, there are countless children stories but the Kancil stories are very popular. The most popular version tells of a hungry mouse-deer that repeatedly stole cucumbers in a farmer’s garden. Angry, the farmer put up a scarecrow smeared by strong glue to trap the mouse-deer and the trick worked well. The farmer, who intended to cook the mouse-deer, locked it in a cage and ordered his dog to guard it.
In a desperate attempt to save its life, the mouse-deer tricked the dog and freed itself.

   In a way, Kancil has some bad sides, Sly (licik), annoying (menjengkelkan) ,but it’s also smart in looking for a solution to solve a problem. It depends on how we retell the story. Of course, We can take moral values from folklores, but they don’t directly make us moralists.

Now, what  point will we take from a tale to your children ?

Action in storytelling might be interesting and amusing for children, but a clear plot was more important because it was the key to ensure children’s understanding.

In fact, stories could serve as effective teaching media as well as entertainment, where it is enjoyed and appreciated. Depend. …………………………………….( Majid’s father / inspired by  “fairy tales”)

Jumat, 03 Februari 2012

S a b a r .....!!

Ketika Sabar (harus) tidak ada Batasnya…..!!!
Oleh : Abu Majid 
 
Selasa sore pukul 17.15 wita:
    Dengan gontai kususuri lorong Rumah Sakit yang sedikit lengang, jam segini pengunjung rumah sakit tinggal satu dua orang terlihat. Tak seperti biasa ketika aku  kerumah sakit ini, hari ini tak satupun orang-orang yang berpapasan denganku disepanjang pintu gerbang hingga ruangan paling ujung rumah sakit ini yang kukenal. Ada perasaan aneh yang menjalari sekujur tubuhku, bahkan ketika sampai diujung salah satu ruangan dimana beberapa orang duduk sambil berbincang-bincang dadaku semakin berdebar kencang. Ruangan itulah yang kutuju dan beberapa diantara mereka adalah rekan-rekan lamaku, sebagian aku tak mengenalnya. Seperti halnya denganku, mereka ingin membezuk Pak Budi dan Pak Mukri yang sabtu kemarin mengalami kecelakaan. Aku sedikit canggung karena jarang bertemu mereka.
    Setelah sedikit basa-basi dan bertanya perkembangan rekan yang dirawat, seorang teman segera mengajakku bersama-sama untuk masuk ruangan. Perasaanku masih tak menentu, bahkan kakiku terasa kian tambah berat ketika memasuki ruangan itu, dadaku terasa sesak tiba-tiba. Mungkin karena seumur-umur aku memang belum pernah masuk ruangan”angker” yang bernama ICU. Terlebih ketika aku menyaksikan kondisi Pak budi dan Pak Mukri, seperti yang diceritakan teman_teman, musibah yang mereka berdua alami benar-benar menggiriskan hati. Aku dapat merasakan seperti apa tanggungan beban yang harus dihadapi mereka berdua  pun dengan  keluarganya. Tentu banyak hal yang bisa dipetik dari musibah ini. Mengingatkan kembali kepada kita bahwa apapun bisa terjadi atas kehendaknya. Rasulullah pun selalu mengingatkan akan hal itu. Beliaupun senantiasa mengunjungi kaum Muslimin yang sedang mengalami musibah. Keberadaan teman-teman diruang ini, demikian juga aku adalah meneladani Rasululloh. Tujuanya sama, ingin memberi spirit kepada mereka yang sedang menderita, memberi dorongan dan motivasi. Selain itu arti kunjungan yang kita lakukan ketika ada kerabat,teman yang mengalami musibah adalah sebagai bentuk keperdulian kepada sesama.
    Aku tak mampu berbuat apa-apa, bahkan untuk sekedar bertanyapun aku tak bisa memilih kata-kata yang tepat. Mataku bergantian memandang pada dua rekan yang  tergolek pada dua tempat terpisah, peralatan –peralatan medik tersambung pada tubuh tubuh mereka. mata saya ikut mengamati peralatan yang ada disekitar teman saya itu,tak dapat dibayangkan bagaimana rasanya selang-selang kecil itu menancap pada kulit kemudian menembus daging. Dari satu rekan saya beranjak menuju ruangan sebelah dimana rekan yang lain tergolek dalam keadaan tidak sadarkan diri, sang istri dengan suara lirih dan parau menyenandungkan ayat-ayat AlQur’an dengan haraan memberi kekuatan kepada sang suami, suaranya kadang tersekat pertanda beratnya beban yang menghimpit dan mungkin sudah tak terhitung sebearrapa banyak air mata yang terkuras oleh kejadian itu. Semoga alloh memberi kesabaran padamu, do’aku. Kala kita menerima musibah, tentulah setiap kita akan berharap segera berlalu.
Jum’at Pagi, 03 Februari 2012 :
   Hampir seminggu sudah kejadian yang dialami Pak Budi dan Pak Mukri. Semua rekan, kerabat apalagi keluarga tentu sangat berharap ada perkembangan yang baik pada beliau berdua. Tak terkecuali Aku, maka disela-sela kesibukan ku sempatkan mengontact rekan di departemen  Ammonia untuk menanyakan kondisi terakhir Pak Budi dan Pak Mukri.”Siang ini Pak Budi akan diterbangkan kejakarta, sedangkan Pak Mukri  kondisinya sudah lebih baik dan sudah dipindahkan ke ruang perawatan.” .kata salah satu rekan. Sayangnya belum jelas dirumah sakit mana Pak Budi akan dirawat. Tentu suatu khabar yang menggembirakan untuk keluarga dan sahabat-sahabat beliau, karena sampai tadi malam pihak rumah sakit belum dapat mengambil keputusan  memberangkatkan Pak Budi untuk menjalani perawatan di Jakarta, mengingat kondisi Pak Budi yang tidak memungkinkan.

Jum’at sore, sekitar jam 17.00:  
   Ada satu pesan singkat di HP ku yang bunyinya,” Sore ini Sdr.Budi Indoyo langsung dibawa ke rumah sakit Mayapada ,Tangerang, mohon do’a restu dari rekan-rekan sekalian agar keadaan sdr.Budi Indoyo segera pulih seperti sedia kala”. Ternyata SMS tersebut dikirim oleh Pak Atang, Lha..Pak Atang yang notabene orang Jakarta malah lebih tahu informasi tersebut dari pada aku yang dibontang. Pak Atang sudah cukup lama pindah dari Ammonia 2, namun ternyata beliau begitu peduli dengan mantan anak buahnya. Bahkan beliau memohonkan do’a kepada rekan-rekan lain.

Dalam percakapan sehari-hari, kita sering mendengar orang yang berkeluh kesah tentang kesulitan yang dihadapinya apakah karena urusan anak, istri, suami ataupun tantangan dan ujian kehidupan yang dijalani.
“Saya sudah berusaha sabar. Tapi sabar khan ada batasnya. Kalau sudah begini saya tidak bisa terima.”
Itulah petikan kalimat yang kadang kita dengar ketika kesabaran diuji sampai batas akhirnya.
Apakah kesabaran memang ada batasnya?. Kita memang jauh jika disbanding dengan Nabi dan orang-orang sholeh terdahulu, baik dalam segi keimanan, ketabahan maupun kesabaran. Namun disitulah kita dapat mengambil sebuah pelajaran, bahwa ujian yang ditimpakan pada mereka jauh lebih dasyat disbanding apa yang mungkin pernah kita alami.
Jadi, Jika kita lihat kehidupan Nabi Muhammad SAW dan orang-orang sholeh lainnya, akan didapatkan kesamaan bahwa kesabaran “seharusnya” tidak berbatas. Segala ujian dan tantangan kehidupan dijalani dengan penuh keberanian, keyakinan, dan kesabaran.
Sabar adalah sabar. Jika sabar itu hanya sampai batas tertentu, maka sebenarnya ia bukanlah sabar.
Karena itu, tugas kita adalah untuk belajar sabar atas segala sesuatu yang Allah hadirkan dan hadapkan. Hal ini terkait dengan sikap kerelaan atas seluruh kejadian baik menyenangkan atau tidak karena suatu kesadaran ada Tangan Allah yang bekerja di sana.
Suatu hari, mungkin akan ada orang yang menghina dengan sangat kasarnya, kesulitan hidup yang tak kunjung selesai meski telah berkali-kali dicari jalan keluarnya, dimusuhi oleh orang lain sehingga tidak memiliki seorangpun teman untuk berbagi, atau harapan demi harapan akan sesuatu yang tak kunjung menjadi kenyataan. Ketika sabar kita hampir mencapai puncaknya, pastilah kita berharap bahwa ujian kita sudah pada puncaknya pula, ketika ternyata ujian tersebut masih berputar dan bertambanh menyengsarakan hati, maka tahulah bahwa batas kesabatran yang kita miliki telah sampai pada limitnya.
Tak dipungkiri, setiap kita akan merasa menjadi paling menderita sedunia ketika mengalami sebuah cobaan, dan orang lain seakan dengan mudah mengatakan “ bersabarlah”.
Manusia akan selalu diuji dengan berbagai bentuk kejadian maupun sikap orang-orang di sekitarnya yang menuntut kesabaran sampai dia menyadari bahwa diri ini memang belum bisa bersabar. Sampai akhirnya Allah akan mengajarkan arti kesabaran yang sesungguhnya. Saat itulah Allah akan menghampiri dan membimbing untuk mengenalkan sabar pada tingkat yang berikutnya. Sampai akhirnya semoga kita dapat mencontoh sikap sabar orang-orang yang Dia kasihi. Dan Allah berkenan menganugerahkan dan menanamkan sifat sabar di dalam diri. Pada saat itulah kita akan mengatakan “Sabar memang tidak ada batasnya.”

Note :.
مَنْ عَظَمَتْ مُصِيْبَتُهُ فَلْيَذْكُرْ مُصِيْبَتِي، فَإِنَّهَا سَتَهَوَّنُ عَلَيْهِ مُصِيْبَتُهُ
Artinya :“Siapa saja yang terasa berat ketika menghapi musibah, maka ingatlah musibah yang menimpaku. Ia akan merasa ringan menghadapi musibah tersebut.

Hadist tersebut mengingatkan bahwa ternyata, musibah orang yang lebih sholih dari kita memang lebih berat dari yang kita alami. Sudah seharusnya kita tidak terus larut dalam kesedihan.

Semakin Kuat Iman, Memang Akan Semakin Terus Diuji
Dari Mush’ab bin Sa’id -seorang tabi’in- dari ayahnya, ia berkata,
يَا رَسُولَ اللَّهِ أَىُّ النَّاسِ أَشَدُّ بَلاَءً
Wahai Rasulullah, manusia manakah yang paling berat ujiannya?” Beliau shallallahu ‘alaihi wa sallam menjawab,
« الأَنْبِيَاءُ ثُمَّ الأَمْثَلُ فَالأَمْثَلُ فَيُبْتَلَى الرَّجُلُ عَلَى حَسَبِ دِينِهِ فَإِنْ كَانَ دِينُهُ صُلْبًا اشْتَدَّ بَلاَؤُهُ وَإِنْ كَانَ فِى دِينِهِ رِقَّةٌ ابْتُلِىَ عَلَى حَسَبِ دِينِهِ فَمَا يَبْرَحُ الْبَلاَءُ بِالْعَبْدِ حَتَّى يَتْرُكَهُ يَمْشِى عَلَى الأَرْضِ مَا عَلَيْهِ خَطِيئَةٌ »
Para Nabi, kemudian yang semisalnya dan semisalnya lagi. Seseorang akan diuji sesuai dengan kondisi agamanya. Apabila agamanya begitu kuat (kokoh), maka semakin berat pula ujiannya. Apabila agamanya lemah, maka ia akan diuji sesuai dengan kualitas agamanya. Seorang hamba senantiasa akan mendapatkan cobaan hingga dia berjalan di muka bumi dalam keadaan bersih dari dosa.
 Di Balik Musibah, Pasti Ada Jalan Keluar
Dalam surat Alam Nasyroh, Allah Ta’ala berfirman,
فَإِنَّ مَعَ الْعُسْرِ يُسْرًا
Karena sesungguhnya sesudah kesulitan itu ada kemudahan.” (QS. Alam Nasyroh: 5)
Ayat ini pun diulang setelah itu,
إِنَّ مَعَ الْعُسْرِ يُسْرًا
Sesungguhnya sesudah kesulitan itu ada kemudahan.” (QS. Alam Nasyroh: 6)
Syaikh ‘Abdurrahman bin Nashir As Sa’di mengatakan, “Kata al ‘usr (kesulitan) menggunakan alif-lam dan menunjukkan umum (istigroq) yaitu segala macam kesulitan. Hal ini menunjukkan bahwa bagaimana pun sulitnya, akhir dari setiap kesulitan adalah kemudahan.”
Nabi shallallahu ‘alaihi wa sallam bersabda,
وَأَنَّ مَعَ الْعُسْرِ يُسْراً
Bersama kesulitan, ada kemudahan.
 Merealisasikan Iman adalah dengan Bersabar
‘Ali bin Abi Tholib mengatakan,
الصَّبْرُ مِنَ الإِيْمَانِ بِمَنْزِلَةِ الرَّأْسِ مِنَ الجَسَدِ، وَلَا إِيْمَانَ لِمَنْ لاَ صَبْرَ لَهُ.
Sabar dan iman adalah bagaikan kepala pada jasad manusia. Oleh karenanya, tidak beriman (dengan iman yang sempurna), jika seseorang tidak memiliki kesabaran.
Musibah Awalnya Saja Terasa Sulit, Namun Jika Bersabar akan Semakin Mudah
Hudzaifah ibnul Yaman mengatakan,
إِنَّ اللهَ لَمْ يَخْلُقْ شَيْئاً قَطٌّ إِلاَّ صَغِيْراً ثُمَّ يَكْبَرُ، إِلاَّ المصِيْبَة فَإِنَّهُ خَلَقَهَا كَبِيْرَةً ثُمَّ تَصْغُرُ.
Sesungguhnya Allah tidaklah menciptakan sesuatu melainkan dari yang kecil hingga yang besar kecuali musibah. Adapun musibah, Allah menciptakannya dari keadaan besar kemudian akan menjadi kecil.
 Allah menciptakan segala sesuatu, misalkan dalam penciptaan manusia melalui tahapan dari kecil hingga beranjak dewasa (besar) semacam dalam firman Allah,
هُوَ الَّذِي خَلَقَكُمْ مِنْ تُرَابٍ ثُمَّ مِنْ نُطْفَةٍ ثُمَّ مِنْ عَلَقَةٍ ثُمَّ يُخْرِجُكُمْ طِفْلًا ثُمَّ لِتَبْلُغُوا أَشُدَّكُمْ ثُمَّ لِتَكُونُوا شُيُوخًا
Dia-lah yang menciptakan kamu dari tanah kemudian dari setetes mani, sesudah itu dari segumpal darah, kemudian dilahirkannya kamu sebagai seorang anak, kemudian (kamu dibiarkan hidup) supaya kamu sampai kepada masa (dewasa), kemudian (dibiarkan kamu hidup lagi) sampai tua.” (QS. Ghofir: 67)
Namun untuk musibah tidaklah demikian. Musibah datang dalam keadaan besar, yakni terasa berat. Akan tetapi, lambat laun akan menjadi ringan jika seseorang mau bersabar.
Bersabarlah Di Awal  Musibah
Rasulullah shallallahu ‘alaihi wa sallam bersabda,
إِنَّمَا الصَّبْرُ عِنْدَ الصَّدْمَةِ الأُولَى
Yang namanya sabar seharusnya dimulai ketika awal ditimpa musibah.
Itulah sabar yang sebenarnya. Sabar yang sebenarnya bukanlah ketika telah mengeluh lebih dulu di awal musibah.
Pahala Orang yang Mau Bersabar Tanpa Batas
إِنَّمَا يُوَفَّى الصَّابِرُونَ أَجْرَهُمْ بِغَيْرِ حِسَابٍ
Sesungguhnya orang-orang yang bersabar, ganjaran bagi mereka adalah tanpa hisab (tak terhingga).” (QS. Az Zumar: 10).

Jumat, 23 Desember 2011

Teladan Sultan Hamengkubuwono IX

Keluhuran Budi dan Keluasan Hati 
Sri sultan Hamengku Buwono IX

Dari :Milis Muslim Group kiriman Bpk. Arie Boedi Istono Dept.MenRisk (dg Editing seperlunya)

    Kota batik Pekalongan di pertengahan tahun 1960an menyambut fajar dengan kabut tipis , pukul setengah enam pagi polisi muda Royadin yang belum genap seminggu mendapatkan kenaikan pangkat dari agen polisi kepala menjadi brigadir polisi sudah berdiri di tepi posnya di kawasan Soko dengan gagahnya. Kudapan nasi megono khas pekalongan pagi itu menyegarkan tubuhnya yang gagah berbalut seragam polisi dengan pangkat brigadir.

Becak Dan delman amat dominan masa itu , diawal pagi yang cerah persimpangan Soko mulai riuh dengan bunyi kalung kuda yang terangguk angguk mengikuti ayunan cemeti sang kusir. Dari arah selatan  membelok ke barat sebuah sedan hitam ber plat AB melaju dari arah yang berlawanan dengan arus becak Dan delman . Brigadir Royadin memandang dari kejauhan, sementara sedan hitam itu melaju perlahan menuju kearahnya. Dengan sigap Polisi Royadin menyeberang jalan ditepi posnya, ayunan tangan kedepan dengan posisi membentuk sudut sembilan puluh derajat menghentikan laju sedan hitam itu. Sebuah sedan tahun lima puluhan yang amat jarang berlalu di jalanan pekalongan berhenti dihadapannya.

Saat Mobil menepi , brigadir Royadin menghampiri sisi kanan pengemudi Dan memberi hormat. “Selamat pagi!” Brigadir Royadin memberi hormat dengan sikap sempurna . “Boleh ditunjukan rebuwes!” Ia meminta surat-surat kendaraan berikut surat ijin mengemudi kepada lelaki di balik kaca , jaman itu surat Kendaraan masih diistilahkan rebuwes.
Perlahan pria berusia sekitar setengah abad yang berada didalam mobil menurunkan kaca samping secara penuh.

“Ada apa Pak polisi ?” Tanya pria itu. Brigadir Royadin tersentak kaget , Brigadir Royadin mengenali siapa pria itu . “Ya Allah…sinuwun!” kejutnya dalam hati . Gugup bukan main, namun itu hanya berlangsung sedetik , naluri polisinya tetap menopang tubuh gagahnya dalam sikap sempurna.
“Bapak melangar verbodden , tidak boleh lewat sini, ini satu arah !” Ia memandangi pria itu yang tak lain adalah Sultan Jogja, Sri Sultan Hamengkubuwono IX. Dirinya tak habis pikir , orang sebesar Sultan HB IX mengendarai sendiri mobilnya dari jogja ke pekalongan yang jauhnya cukup lumayan., entah tujuannya kemana.

  Setelah melihat rebuwes , Brigadir Royadin mempersilahkan Sri Sultan untuk mengecek tanda larangan verboden di ujung jalan , namun sultan menolak.

“ Ya ..saya salah , kamu benar , saya pasti salah !” Sinuwun turun dari sedannya dan menghampiri Brigadir Royadin yang tetap menggengam rebuwes tanpa tahu harus berbuat apa. Keringat dingin tiba-tiba terasa membasahi baju seragamnya.
“ Jadi…?” Sinuwun bertanya , pertanyaan yang singkat namun sulit bagi brigadir Royadin menjawabnya .

“Em..emm ..bapak saya tilang , mohon maaf!” suaranya Brigadir Royadin terdengar pelan. Ia heran , sinuwun tak kunjung menggunakan kekuasaannya untuk paling tidak bernegosiasi dengannya, jangankan begitu , mengenalkan dirinya sebagai pejabat Negara Dan Rajapun beliau tidak melakukannya.

“Baik..brigadir , kamu buatkan surat tilang itu , nanti saya ikuti aturannya, saya buru-buru harus segera ke Tegal !” Sinuwun meminta brigadir Royadin untuk segera membuatkan surat tilang. Dengan tangan bergetar Royadin membuatkan surat tilang, ingin rasanya tidak memberikan surat itu tapi tidak tahu kenapa Ia sebagai polisi tidak boleh memandang beda pelanggar kesalahan yang terjadi di depan hidungnya. Yang paling membuatnya sedikit tenang adalah tidak sepatah katapun  keluar dari Sinuwun yang menyebutkan bahwa dia berhak mendapatkan dispensasi. “Sungguh orang yang besar…!” begitu gumamnya.

Surat tilang berpindah tangan , rebuwes saat itu dalam genggamannya Dan Royadin menghormat pada sinuwun sebelum sinuwun kembali memacu Sedan hitamnya menuju ke arah barat, Tegal.

Beberapa menit sinuwun melintas di depan stasiun pekalongan, brigadir royadin menyadari kebodohannya, kekakuannya Dan segala macam pikiran berkecamuk. Ingin IA memacu sepeda ontelnya mengejar Sedan hitam itu tapi manalah mungkin. Nasi sudah menjadi bubur Dan ketetapan hatinya untuk tetap menegakkan peraturan pada siapapun berhasil menghibur dirinya.

  Saat aplusan di sore Hari dan kembali ke markas , Brigadir Royadin menyerahkan rebuwes kepada petugas jaga untuk diproses hukum lebih lanjut, lalu kembali kerumah dengan sepeda Abu Abu tuanya.

Saat apel pagi esok harinya , suara amarah meledak di markas polisi pekalongan , nama Royadin diteriakkan berkali kali dari ruang komisaris. Beberapa polisi tergopoh gopoh menghampirinya Dan memintanya menghadap komisaris polisi selaku kepala kantor.

“Royadin , apa yang kamu lakukan ..sa’enake dewe ..ora mikir ..iki sing mbok tangkep sopo heh..ngawur..ngawur kowe..!” Komisaris mengumpat dalam bahasa jawa , ditangannya rebuwes milik sinuwun pindah dari telapak kanan kekiri bolak balik.

“ Sekarang aku mau Tanya , kenapa kamu tidak lepas saja sinuwun..biarkan lewat, Wong kamu tahu siapa dia , ngerti nggak kowe sopo sinuwun ?” Komisaris tak menurunkan nada bicaranya.

“ Siap Pak , beliau tidak bilang beliau itu siapa , beliau ngaku salah ..Dan memang salah!” brigadir Royadin menjawab tegas.
“Ya tapi kan kamu mestinya ngerti siapa dia ..ojo kaku kaku banget, kok malah mbok tilang..ngawur ..Jan ngawur….Ini bisa panjang urusanya, bisa sampai Menteri !” kata  komisaris panjang lebar. Saat itu kepala polisi dijabat oleh Menteri Kepolisian Negara.

Brigadir Royadin pasrah , apapun yang dia lakukan dasarnya adalah posisinya sebagai polisi , yang disumpah untuk menegakkan peraturan pada siapa saja ..memang Koppeg (keras kepala) kedengarannya.

Kepala polisi pekalongan berusaha mencari tahu dimana gerangan sinuwun , masih di Tegalkah atau tempat lain? Tujuannya cuma satu , mengembalikan rebuwes. Namun tidak seperti saat ini yang demikian mudahnya bertukar kabar , keberadaa sinuwun tak kunjung diketahui hingga beberapa Hari lamanya. Pada akhirnya kepala polisi pekalongan mengutus beberapa petugas ke Jogja untuk mengembalikan rebuwes tanpa mengikut sertakan Brigadir Royadin.

Usai mendapat marah , Brigadir Royadin bertugas seperti biasa , satu minggu setelah kejadian penilangan, banyak teman temannya yang mentertawakan bahkan Ada isu yang Ia dengar kalau dirinya akan dimutasi ke pinggiran kota pekalongan selatan.

Suatu sore , saat belum habis jam dinas , seorang kurir datang menghampirinya di persimpangan soko yang memintanya untuk segera kembali ke kantor. Sesampai di kantor beberapa polisi menggiringnya keruang komisaris yang saat itu tengah menggengam selembar surat.

“Royadin….minggu depan kamu diminta pindah !” kata komisaris tegas. lemas tubuh Royadin , ia membayangkan harus menempuh jalan menanjak dipinggir kota pekalongan setiap hari , karena mutasi ini, karena ketegasan sikapnya dipersimpangan soko .

“ Siap pak !” Royadin menjawab datar.

“Bersama keluargamu semua, dibawa!” pernyataan komisaris mengejutkan , untuk apa bawa keluarga ketepi pekalongan selatan , ini hanya merepotkan diri saja.
“Saya sanggup setiap hari pakai sepeda pak komandan, semua keluarga biar tetap di rumah sekarang !” Brigadir Royadin menawar.

“Ngawur…Kamu sanggup bersepeda pekalongan – Jogja ? pindahmu itu ke jogja bukan disini, sinuwun yang minta kamu pindah tugas kesana , pangkatmu mau dinaikkan satu tingkat.!” Cetus pak komisaris , disodorkan surat yang ada digengamannya kepada brigadir Royadin.

Surat itu berisi permintaan bertuliskan tangan yang intinya : “ Mohon dipindahkan brigadir Royadin ke Jogja , sebagai polisi yang tegas saya selaku pemimpin Jogjakarta akan menempatkannya di wilayah Jogjakarta bersama keluarganya dengan meminta kepolisian untuk menaikkan pangkatnya satu tingkat.” Ditanda tangani sri sultan hamengkubuwono IX.

Tangan brigadir Royadin bergetar , namun ia segera menemukan jawabannya. Ia tak sangup menolak permntaan orang besar seperti sultan HB IX namun dia juga harus mempertimbangkan seluruh hidupnya di kota pekalongan .Ia cinta pekalongan dan tak ingin meninggalkan kota ini .

“ Mohon bapak sampaikan ke sinuwun , saya berterima kasih, saya tidak bisa pindah dari pekalongan , ini tanah kelahiran saya , rumah saya . Sampaikan hormat saya pada beliau ,dan sampaikan permintaan maaf saya pada beliau atas kelancangan saya !” Brigadir Royadin bergetar , ia tak memahami betapa luasnya hati sinuwun Sultan HB IX , Amarah hanya diperolehnya dari sang komisaris namun penghargaan tinggi justru datang dari orang yang menjadi korban ketegasannya.

  July 2010 , polisi Royadin menghadap kepada sang khalik . Suaranya yang lirih saat mendekati akhir hayat masih saja mengiangkan cerita kebanggaannya ini pada semua sanak family yang berkumpul. Ia pergi meninggalkan kesederhanaan perilaku dan prinsip kepada keturunannya . Idealismenya di kepolisian Pekalongan tetap ia jaga sampai akhir masa baktinya , pangkatnya tak banyak bergeser terbelenggu idealisme yang selalu dipegangnya erat-erat yaitu ketegasan dan kejujuran .

Hormat amat sangat kepadamu Pak Royadin, Sang Polisi sejati . Dan juga kepada pahlawan bangsa Sultan Hamengkubuwono IX yang keluasan hatinya melebihi wilayah negeri ini dari sabang sampai merauke.....(seperti diceritakan oleh salah seorang keponakan Brigadir Royadin)

Jumat, 09 Desember 2011

Ora Tanggap Ing Sasmitho

Sesuk wae Yoo Dik…!!
Dening: Abu Majid

   1 Januari 2001, Nembe sewulan aku mboyong sisihanku menyang mBontang, Sejatine wingi aku wis matur marang keluarga besar yen pancen sisihanku isih arep nyambut gawe ing Magelang aku yo ora kabotan. Ananging budhe ora kerso,” Lha wis resmi dadi garwane kok malah ditinggal dhewe, yo kudu di gowo”, ature budhe kanthi teges.

  Aku isih lungguh ing emperan petrosea, naliko dumadakan ono lesus kang banter banget nerak barak sing di nggoni aku sak konco. Angin banter iku ngaburaké lêbu-lêbu lan godhong-godhong sing podho sumebar ing sak ngisore wit-witan sing ono ing sekitare barak. Pancen wis meh sewulan iki ora ono udan, jare mbontang iku ora nduweni musim, sak wayah-wayah iso wae ujug-ujug udan nggrejih. Mung wae saiki ono ing Indonesia umume pancen nembe musim kemarau, koyo-koyo musime wis ngowahi adad, wulan januari sing ateges hujan sehari-hari kok ora ono udan.
Bapak bengi mau nembe ngabari yen wis patang sasi ing njowo ora ono udan. Sawah garing, pari-pari podho langes. Soroté srêngéngé manggang sawah-sawah lan kebonan sing sansoyo garing. Tanpå ånå panènan. Persis koyo pirang taun kepungkur, naliko aku isih asring mbantu bapak ing sawah, wektu iku aku isih kuliah, saben ndino aku wajib menyang sawah sakwise mulih seko kampus. Musim ketigo ngenthang-enthang panase, sawah-sawah ora ono sing iso dipanen, ora ono banyu mili, pancen musim paceklik temenan. Yen wayah awan panase ngedhap-edhapi. Mego-mego putih kang ngaluk-aluk ing langit mlayu-mlayu kabur kegowo angin. Manuk emprit podho unjal, mebur-mebur seko wit pari siji nang sijine sajak bingung ora nemu pangan. Ora ono gabah sak-las-laso sing biso dithothol. Manuk blekok wondene kuntul trimo ngéyup ono ngisor turi. Sêbab prêcil-prêcil lan wadêr podho ndhêlik ono kêdhungan kalèn sing wis ora mili. Manuk êmprit siji mabur kêthip-kêthip dhuwur banget. Sakwisé nothol wêdhi sing dikiro gabah. Sajak kisinan dhewe.
                                                           ***
  Soko èmpèrané barak, aku nyawang kahanan ing sak ngarêpé barak. Sakpêndêlêng mung wit-witan sing wus podho mulai ketar-ketir ngadepi mongso kang ora pesti. Sepisan maneh lesus nyapu plataran petrosea. Angine ngobat-abitaké cêndhélo, ngonthang-anthingke lawange kamar mandi, natap-natap tembok pating jêdhèr. mboh koncho-koncho ki podho nang ngendhi. Sajak wegah klayapan awan-awan, tinimbang neng njobo kepanasen aluwung liyep-liyep ing ngisore kipas angin ing kamare dhewe-dhewe. Sajak do ora kelingan yen kesuwen keno kipas angin  pungkasane njur masuk angin.

“Ora sare tho Mas, kok malah liyep-liyep dhewe ning njobo?” ujug-ujug sisihanku njêdhul. Aku mung nyawang satléraman. Banjur nyawang balik sing ngilak-ilak iku manèh. Ing adhohan kétok lebu-lebu mabur-mabur di gowo angin ngêbaki pêndêlêng. Sisihanku banjur melu lungguh ing sisih kiwoku.
“Mas, aku pingin maem sate!” ujare karo sikile uthak-uthik. Aku mléngak sedhelo.
“Hé? Ngendhi ono sate ning Mbontang, aku rung tau weruh ki?” pitakonku rumongso aku pancen ora tau weruh wong bakul sate. Pancen sakjroning setaun ning mBontang aku arang banget mlaku-mlaku, kejobo durung nduweni kendaraan dhewe ugo aku kapitung wong kang ora seneng nglayap.
“Piyé tho Mas, sliramu iku? Gênah pirang-pirang dino aku ora doyan sêgo ngono kok. Ditembungi kepingin sate malah koyo kaget, opo ora nduwe dhuwit?”, sisihanku rodho cemberut.
“Aku ora ngêrti tênan lho, Dik! Sesuk wae yen aku ngerti ono ngendhi sing dodolan sate”, aku isih semoyo.
“Kêbangêtên Mas, awakmu iku. bojo mung njaluk ditukok ake sate kok di semayani! Gèk sing sampéyan gagas iku opo Mas?. Sisihanku isih nyobo karo ulat sing rodho peteng. “ Sorry Dik, aku ki isih mikir ngendhikane Bapak mau bengi kae lho, jare sawahe ora panen maneh. Sawahe malah garing- ring”, jawabku ngunjal ngen-ngen sing wiwit mau ono ing pikiranku. “ Mbok wis ora usah ngêronké sawahé waé. Piyé-piyéo wong lagi ora panèn. Rak ora ndhèwèki to Mas? mesthine kabeh yo podho ora panen tho?. Pasrah karo sing gawé gabah waé. Bapak iku biså gawé lêmuné pari, yo dipupuk lan di obati. Nanging Bapak  rak ora isa ndokoki isiné to, Mas?” Sisihanku malah njwab karo trengginas. Aku  manthuk alon, koyo lagi dituturi ustazah kaé. Sênajan Bapak wis nglênggono, yèn mongso rêndhêng sing nganti karo têngah taun ngêdhur iku ora mêsthi marakaké mbruwah.

   Sêtaun kêpungkur Bapak ngingoni pêdhèt têlung sasi biso nyandhak turahan rong yuto. Sebab akeh suket lan ramban kanggo nyadhong pangane. Sak iki, malah tibo paro waé ora. Pedhet mung dipakani damen turahan panen musim wingi. É, yo wis bali manèh pasrah karo sing ngatur rêjêki.
                                                            ******
   Kiro-kiro let sewulan sisihanku tambah ora karu-karuan, ora gelem nyawang sego, ora gelem mambu brambang, awake lemes, klentrak-klentruk wae. Aku banjur ngajak dheweke ning Rumah sakit sak perlu perikso.” Selamat ya Pak, Istri bapak positif” ature dhokter sinambi nulis resep. Aku njenggirat, “Maksud dhokter , istri saya positif hamil ?”.”Benar Pak, sudah jalan tiga minggu, bapak tidak melihat tanda-tandanya ?”. dhokter katon heran marang aku, ananging naliko nyawang aku sepisan maneh piyambake banjur ngendhiko” Oh..Bapak pasangan muda ya, jadi belum paham tanda-tanda kalau istrinya hamil”. Dhokter tansah manggut-manggut, tanpo ngenteni jawabanku.
Sak kal aku banjur kèlingan tingkahe sisihanku wektu-wektu iki, “o alah dingapuro yo dhik, jebul sliramu ki nyidam tho”, bathinku isin dhewe. Seneng ?, yo mesti bangete. Sênêng lantaran aku énggal bakal nduwé momongan. Momongan bakal nyambung sêjarahé awak’e dhewe ing mayopodo. Bukti yèn aku ki lanang tênan. Ora mung lanang-lanangan.  Olèhé nyênyuwun yo wis kêporo sakwêtoro. Géné kabul, opo iyo yèn ora seneng banget.
“Mas, kok malah mênêng waé to, kok mesam-mesem dhewe?” pitakone sisihanku naliko wis ning Apotik.
Aku  njênggèlèk soko angên-angên sing ndak ulur-lur, koyo-koyo ora pingin keganggu liyan.
“Lha njaluk piyé hé, Dik? Yo syukur Alhamdulillah tho. Aku ya wis kêpéngin krungu tangisé bayi ono tengah-tengahe awaké dhéwé iki. Ayo dimêmpêngi olèhé ngibadah mugo-mugo lêstari. Lan samongso-mongso têkan lairé si jêbang bayi ora ono alangan opo-opo. Mbésuk yèn wis gêdhé dadiyo bocah sing utomo. Piguno tumrap wong tuwo, kulowargo, nêgoro lan agomo, mugo-mugo dadi direktur Pupuk Kaltim.....”
Wis..wis, aku ora wareg krungu khutbah sampeyan Mas...” Sisihanku mbesengut, ngambeg. “We lha..kene ngecepres kok malah ditanggapi karo mbesengut”, aku nyoba nggoda sisihanku.
“Malah sêsorah! Aku iki kêpéngin anu lho, Mas!”
“Kêpingin opo dhik?, kondho o, Ya gênah bakal takgolèkaké tho, Dik. Ning isih panasé koyo ngéné jaré. Mêngko yèn wis êdhum-êdhum kono takgolèkaké, yo...” kondhoku ndadrah. “Ora Mas, aku pengin mulih Magelang..”, sisihanku ora noleh blas.” Lho..lho, nengopo tho, kok malah aneh-aneh “ kandaku ora ngerti.
Tak wangsuli mangkono sisihanku maklêrot. Rainé kêmbêng-kêmbêng kringêt soko njêro awak. Sênajan angin musim kêtigo nampêr-nampêr. Mbok mênowo kêdêrêng soko pêpingénané iku. Ditambah karo roso jengkel sing banget marang aku. Banjur njalari kringêtên.
“ Yo, yen aku ning Magelang, nyuwun opo wae mesti ibu enggal-enggal nggolekake, ora sah kok ngenteni sesuk. lha mung di sambati sate kambing sing regane mung piro kok ora mbok turuti…” sisihanku dadi sesenggukan. “ O alaahh Dhik, dingapuro yo kangmasmu iki, aku ki saking banget senengku, dadi lali kabeh, aku yo ora ngiro yen pepinginanmu telung minggu kepungkur iku jebul kekarepane jabang bayi….” Aku banjur ngrangkul pundake sisihanku kanthi mesra...(he..he..). Éwådéné sisihanku, gandhèng wis kêporo suwé olèhé ngangên-angên awan iku diwanèk-wanèkaké kondho bloko suto marang aku.
“Yo Wis mengko gek ndang tak golekake sate ne, yo saiki ndang mulih, panase njingglang tenan…”ujarku karo ngegarke payung warno biru sing wiwit mau tak cangking.
“ Mas aku isih kêpingin liyane ?” ature sisihanku isih durung mingset. “ Opo tho Dhik, mengko sisan tak tukok ake” kandaku semangat (banget lho ).” Pingin pelem po dondong, tak jalukke ning BTN akeh. Sêpiro to rêkasané wong golèk dhondhong utowo pelem.”
“Dudu kuwi, Mas?”
“Lha terus opo, aturno?",  Jawabku kanthi penasaran banget
“Dudu! Dondong utowo pelem, nggo opo kecut-kecutan ?”
“Lha opo? Wong nyidam umume yo njaluk kecut-kecutan tho, opo  nyidham gêlang utowo kalung ?" aku setengah ngguyoni. “Mas-mas, sliramu iku dadi wong lanang kok ora mudhêng karêpé wong wédok. Nyidham sêpisan waé kok kayané ora arêp keturutan.”
“Sopo sing ora arêp nuruti? Sliramu nyidham apa hé, Dik? Kondho o! opo niyat aku arêp sélak. Anggêré ora njaluk lintang lan rêmbulan...(hik..hik )”
Sisihanku unjal ambêgan landhung. Koyo patrapé ambêgane wong  anggêr wis kêsêl caturan, kesel padudon. Karêbèn nêmu coro sing pas kanggo bloko lan nyuntak roso mangkele marang  Aku. Dhèwèké nyawang  aku manèh. Sajak pancen ngêmu pênjaluk sing kuwat. Sajak éwo, gemes marang wong lanang sing ora tau duwé kawigatèn sing luwih. Kamongko wis sêprånå-sêpréné bojone ‘berkelakuan aneh’.
 “Lha kowé kêpingin opo, hé, Dik. Mbok ojo nganèh-anèhi to!”
“ Kok nganeh-anehi tho Mas, Iki dudu karêpku dhéwé, ning karêpé bayimu iki!”
“Lha iyo, opo?”, aku tansoyo penasaran kae. Dheweke banjur luwih nyedhak karo semu gethem-gethen gregeten.
“Êêng… anu, Mas, nyedhak o tak bisiki. Aku… aku nyidham sliramu dadi koruptor, ben sugih …!”ujare sisihanku karo nggendring pinuju petrosea.
Aku mung gèdhèg-gèdhèg , nggaruk sirah sing ora gatel. Njur nek koyo aku iki opo sing arep dikorupsi. Ono-ono wae guyonane sisihanku iku. Aku banjur enggal-enggal nyusul sisihanku sing wis rodho adhoh mlakune. Oalah...jebul sak suwene telung minggu iki sisihanku ora mung aleman tho.............( Abu Majid )

Petrosea memori 10 tahun yang lalu......
****

Selasa, 15 November 2011

Nasib-nasib...

Dadi Tumbal....!!
Dening : Abu Majid  
  
   "Wis dadi nasib’e karyawan bawahan", asring banget aku krungu konco-konco podho ngendhikan. Koyo salah sawijining konco lawasku sebut wae Hardi, Sing dadi karyawan ing salah sawijining Perusahaan menengah ing kota Jakarta. Nadjan Hardi iku lulusan diploma, ning karono dhewek’e nglamar ing perusahaane nganggo ijasah SMA yo kudu nrimo yen sak suwen-suwen mung bakal dadi bawahan. Ojo kok Hardi sing nembe sewelas tahun kerjo, konco-konco senior sing wis likuran tahun makaryo wae yo mung tetep dadi bawahan. Yen di pikir sakjane yo kepinterane ora kalah karo karyawan liyo sing pendidikane D-III, lha wong menang pengalaman kok.
   Sêjatiné yo ora abót anggóne Hardi nindakaké pakaryan sing ono ing bagiane, ra maidho sebab nganti ganti atasan ping limo yo Hardi tetep bertahan ing bagian iki, malah-malah Hardi  ngerteni banget atasan sing endhi wae sing pancen mumpuni lan endhi wae sing mung enthuk jabatan karono “nasib’e” apik cedhak karo pejabat perusahaan. Nangíng piyé manèh, Hardi múng sakwijiníng bawahan síng kudu loyal marang atasan. Kamongko atasane yo wís nginstruksèkaké yèn kabeh gawean sing iso di tindhak’e, yo dirampungke wae. Lha, kepomo malah atasane ki ora ngerti gawean opo sing kudu tangani.Wis ngono kok yo kebangetan tenan, naliko penilaian karya iso-isone wenehi biji C marang Hardi. “Lha terus kudu kepiye supoyo diwenehi biji B, opo maneh sing kudu tak tindakake ?”, Ujare Hardi. Eling banget Hardi naliko sepisanan di timbali ing ruangane atasan anyar iku. ” Mas, kabeh gawean sing iso di kerjakake dirampungke wae yo, mengko yen ono masalah diaturke wae….” Ature Pak Sadewo, atasane Hardi naliko lagi wae njabat. Diaturke marang sopo ?, bathine Hardi ngglaes. Jebul temenan, yen Hardi nduweni masalah ( sejatine Hardi iso ngatasi dhewe), ilok-ilok di aturke marang mejone atasane, dienteni sedino rong ndino kepomo malah seminggu rong minggu ora ono omongan opo-opo,
 
   Pancèn iki konsêkuènsiné nduwèni jabatan síng ‘stratêgis’ koyo Hardi. Jabatan “pelaksana”, dadi kabeh kudu di lakoni, kudu di'laksanakan'. Yo pelaksana harian, yo pelaksana tugas, yo pelaksana-pelaksana liyane. Cekak’e siaga setiap saat nompo limpahan tugas. Wis ora kapetung driji ping piro Hardi dumadakan di telpon atasan sakperlu ngganteni meeting.
   Ora selak yen sakwisé Hardi pindah ing panggonane saiki, tansah luwih kroso cocok. Nalikane biyen di tawari mutasi dening kancane, Hardi yo setuju-setuju wae. Najan  dhewe’e ora ono masalah karo gawean nanging Hardi rumongso yen bakal iso makaryo ing panggonan sing pas karo ilmu sing di kuasai rasane kok yo luwih sreg ngono. Dadi yo sakjane pancen koyo unen-unen “tumbu ketemu tutup”.
Nangíng yèn ono pêrkoro síng koyo sing tak critake ing ngarep, Hardi ugo kudu wani ndhadhagi dhewe. Hardi kudu wani mutuske dhewe.Awít yèn ora, biso dipêsthèkké yèn masalah-masalah kerjaan kuwi ibarat boomerang, bakal ngantem awak’e dhewe.Mulo, nadjan kadang-kadang nggrundel, Hardi yo kudu nuntaske gaweane dhewe.
"Wís lah Mas, ora sah dipikirké abót-abót. Targete sing penting gawean rampung pas titi wancine wae, mengko yen ono permasalahan yo di adhepi bebarengan, sing penting  sampeyan ndukung data sing valid…”, ature atasan sing luwih dhuwur, piyambake pancen ngerti banget  sopo lan koyongopo sing dadi atasane Hardi langsung. Isone mung ngerti beres wae. Malah naliko ing meeting nate disinggung liyan,” Nek melu meeting yo ojo mung njanggleng, mbok yo’o wenehi usulan, ora mung idem terus..”.

“Prahoro iku muncul kiro-kiro setengah tahun kepungkur”, critane Hardi marang aku.
Ing salah sawijining dino, atasane Hardi kang aran Pak Sudewo dumadakan nimbali Hardi ning ruangane. “ Mas Har, piye penawaranku telung ndino kepungkur, wis dipikirke ?” ature Pak Dewo ndedes marang Hardi. Hardi isih bimbang, dhewek’e kuatir yen jawabane ora mranani marang penggalihe Pak Dewo. Pak Dewo jumangkah nyedaki Hardi. “Síng pêntíng kowé biso ngolah ongko-ongko iku kanthi layak.Iki proyek besar, dadi ora ketoro yen manipulasi sedikit.Masalah liyané mêngko aku síng ngatúr," sêsambungé Pak Dewo sinambi ngêpúk-êpúk pundhak’e Hardi.
“Kulo..kulo tasih bimbang Pak..” dumadakan hardi dadi deg-degan
"Lha piyé kiro-kiro? opo Mas Hardi kabótan? Soalé Dik Sandy wingi ugo nawakaké arêp nggarap proyèk iki,lho" ujaré Pak Dewo koyo ngêrti kêmrusuhing dadane Hardi.
"Oh, mbotên Pak. Kulo taksíh sagah ngayahi piyambak," ujarku gurawalan.
"Bagus! yo ngono iku síng tak karêpké. Yèn pancèn sampeyan sê-visi karo aku, mêsthi aku ora bakal ngalang-alangi awakmu mas. Wís sak iki rampúngna aku péngín Minggu ngarêp wís rampúng. Sanggúp tho?"."Sêndikå Pak," jawabe Hardi karo manthúk-manthúk.
Hardi énggal-énggal ninggalaké ruang kêrjané Pak Dewo.Nganti awan wayah istirahat makan siang Hardi ora iso konsentrasi marang kerjaane, pikirane bingung. Sakjane dhewek’e ora iso nompo gawean sing resikone gede banget, KUNJARAN. Nanging dhewek’e yo wis di ancem dening Pak Dewo,” Yen kowe satu Visi karo aku, aku bakal ora ngalang-alangi kariermu”, piwucape Pak Dewo tansah ngiang-ngiang ing kupinge Hardi. "Nèk masalah ongko gampang diowahi, Mas. Múng síng dadi masalah iki tanggúng jawabé abót awít nyangkút dana síng ora sêthitík," ujaré Santoso, rikolo awan kuwi podho makan siang ing kantin..
"Nangíng têrús piyé Dhík? Bósku wís nêtêpké kudu biso. Yèn ora aku kudu siap ninggalké kantór iki," semaure Hardi. Santoso  manthúk-manthúk karo ngelus-elus jenggote sing ketel, sajak melu mikir tenan..
"Yo wís, arêp piyé manèh. Mbók mênowo iki pancèn résiko pêkêrjaan. Resiko pilihan mas Hardi, dadi mas Hardi kudu siap," sambungé santoso, konco sing banget raket karo Hardi.
                                                   ***
   Perkoro iki pancèn  dudu masalah síng ènthèng, awít proyèk iki gunggungé mílyaran rupiah.Ongko sing kudu di-mark up yo ngedap-edapi. Nangíng piyé manèh. Hardi múng bawahan kudu loyal mênyang atasan. Awít yèn ora biso-biso ancamane Pak Dewo bakal kasunyatan, terus kepiye nasib keluargane. Kamongko kabeh wong ngêrti dhéwé kanggo ningkataké karir íng kantór ora barang síng gampang.
Awít mèh sewelas tahún anggóne Hardi bêrjuang ngrintís karir, nganti sak iki isih dadi pelaksana senior ing kantóre. Yo piye maneh, koyo-koyo karier ki mung dhuwek’e poro sarjana, kerjo lagi telung tahun wis dadi Kasi, kerjo limang tahun njur dadi Kabag. Nasib’e pelaksana yo mung ngenteni Ndok Blorok paribasane. Yen Ndok’e ora Blorok yo nganti pensiun tetep pelaksana.

"Durúng saré, Mas?, ono opo kok katon gelisah tenan.wiwit mau tak sawang mas Hardi unjal ambegan sing dowo" pitakone Vira, sisihane Hardi

Ora sadar yèn wêktu iki Hardi nêdhêng ngalamún nèng têras mburi. "Durúng ngantúk, Dhik?" sêmaure Hardi karo nyumêt rókók êmbúh wus síng kaping piro. "Sajaké ono masalah nèng kantór?" Bedhek’e Vira síng wís apal lagónane Hardi.
Sabên ono masalah mêsthi tangkêpe dadi séjé karo padatan.Hardi múng manthúk alon. Vira lunggúh íng sandhínge. Yen wís ngono biasané Hardi nuli crito  marang dhèwèké. Pancèn sak suwéné iki sisihane síng dadi sparing partner, mecahake kabeh masalah sing di adhepi.
Vira pancen sisihan síng istiméwa, sênadyan múng ibu rumah tangga, nangíng otakké ora kalah karo wanita karir. Ora nggumúnaké wong sêjatiné Vira lulusan sarjana muda lan nate kerjo ing perusahaan ugo. Múng amargo Vira kepingin anak-anake tumbuh ing pengasuhane, mulo dhewek’e lilo ninggalke pekerjaane. Yo pancen tenan, anak-anak’e biso kopèn.
                                                      ***
   " Buah simalakama Mas, abót posisi panjênêngan, Awít iki diléma.Yèn njênêngan wêgah, mêsthi bakal dilórót. Nangíng yèn pênjênêngan tindakké, abót résikoné," komêntaré Vira sak wisé miring critane Hardi.
"Ya kuwi síng gawé bingúngku. Lha trús aku kudu piyé?" ." Yen ngono pasrahke marang Gusti Alloh. Mas Har pun sholat, yen durung enggal sholat, nyoba nyuwún tuntunan Gusti Allah, sopo ngêrti mêngko njênêngan olèh pêpadhang," ujaré Vira .
Hardi manthúk-manthúk têrus  menyat  tumuju kamar mandhi sak perlu njupúk banyu wudu kanggo ngrêsiki badan. Vira ngetutke ing mburi.
Sak jroning sholat Hardi ora biso khusuk, dirasak’ake  koyo ngopo jumbal-jumbulé wêwayangan ing alam pikirane. Sênadyan tak cobo nyilêmaké wêwayangan iku nanging kroso angèl bangêt.
Sabên-sabên wêwayangané Pak Sadewo kanthi polatan nêsu ngulataké Hardi. Gonta-ganti karo lapuran proyèk síng kudu di gawé. Têrús nglambrang manèh wêwayangan dhewek’e dipêcat déníng atasan. Terus ono bayangan KPK, polisi lan kunjoro.
“Ésúk iku Sandy têko íng mejoku karo mènèhaké layang kanggo aku. Tak bukak, jebul Note seko Pak Sadewo sing isine supoyo aku mènèhaké proyèk iku marang Dik Sandy” Critane Hardi rikolo iku.
"Sorry lho Mas, aku múng nindakaké dhawúh," ujaré Sandy katón pêkéwúh karo Hardi.
"Ora opo-opo, Dhík. Mbók mênowo kowé luwíh cocok nangani proyek iki timbang aku," ujar Hardi karo mènèhaké bêrkas-bêrkas administrasi proyèk.
Sênadyan ono kang kóbóng íng dhodho Hardi, nangíng sak isone Hardi cobå mêkak hardaníng kanêpsón.
Mugo-mugo waé Gusti Allah tansah mènèhi kêsabaran marang aku”, Bathine Hardi keronto-ronto. Awít sopo wóngé síng ora loro ati, yèn nèng têngah dalan gawéyané dipasrahké wóng liyo. Mokal yen ora kasoran, Pak Dewo pancèn kêbangêtên.Mboh opo sing ono ing pikirane sahinggo tego marang anak buahé.
Awan iku Hardi milíh mulíh gasik, awít yèn ditêrús-têrúské nèng kantór bisa-bisa malah  dhéwé'e síng ora kuwat.
                                                         ***
  Hardi wís ngrumangsani lan pasrah marang sing gawe urip, yèn karire mbók mênowo bakal mandheg ing kene. Awít wêktu iki Pak Dewo, ora gêlêm nyapa arúh marang dhewek’e. Sabên-sabên dhèwèké butúh, mêsthi Sandy síng diundang ono kantór.
Hardi rumongso korban pangroso temenan. Awít sopo wóngé síng kuwat dipêrlakukan koyo mangkono. Nangíng Hardi sepisan meneh nyoba sabar. Karo íng batin tansah ndêdongo, mugo-mugo Pak Dewo diapuro dosané déníng Gusti Allah, sarto dibukakaké atiné supoyo ora bangêt-bangêt anggóné nindes bawahan.

    Let pirang wulan sak wise, ono ing sak wijiníng wêktu sopo síng bakal ngiro, yèn kantóre Hardi ditêkani polisi pirang-pirang. Wiwitané ruang Hardi síng diprikso, barêng ora ono têrús ruangé Kêpala Kantór bubar kuwi têrús  ono sawijining polisi  nyêrahaké surat marang Pak Sadewo. Pak Sadewo diglandhang déníng pêtugas kêpolisian iku. Awít disinyalír dhèwèké wís mark up dhuwít proyèk nganti milyaran. Ora múng Pak Dewo dhéwé, kêlêbu  Sandy síng kumawani nglancangi gawéyan sing nembe ditangani Hardi. Dhewek’e kudu dadi saksi ing masalah iki.

Lan wís biso diwoco, íng ngêndi papan Kêpala iku ora tahu salah. Síng salah mêsthi bawahan. Awít ora gantalan suwé Pak Sadewo wís mêtu soko kantór polisi. Déné Sandy malah ditêtêpké dadi têrsangka. Sandy wís dadi tumbal marang proyek iku, awít dhèwèké kudu mikúl dosané atasane. Wondene Pak Sadewo múng cukúp dimutasi íng kantor cabang liyo.
"Bêgjo mu yo Mas. Untungé nolak opo dhawuhé bós mbiyèn," ujaré Vira karo ngrangkúl bojone lan nangís sesenggukan.
"Gústi isíh njampangi awakku, Dhik. Lan kabèh mau uga ora uwal soko dukunganmu," Hardi ugo melu mrebes mili..................................( Abu Majid)

Rabu, 12 Oktober 2011

W a k t u........

begitu Cepat Berlalu……!!
Oleh : Abu Majid
          Terkadang aku merasa malu sendiri pada diriku, mengapa aku tak pernah bisa merasa ”sudah tua”. Diusia yang sudah 37 aku masih belum  mampu menjadi lebih bijak, aku masih belum mampu  menapak pada jalan yang lurus dan landai. Kerikil tajam, onak dan duri masih berserakan dijalan yang ku lalui. Yach..diparoh waktu perjalanan yang hampir 40 tahun ini aku masih belum mampu membangun pondasi yang kokoh dalam hidupku. Sifat sombong diri, Iri dengki, masih melekat erat dalam diriku. Ibarat suatu perjalanan akupun seolah lupa bahwa musafirpun  harus berhenti pada akhirnya.
    Dalam percakapan sehari-hari kita sering mendengar ucapan, "Ah kayaknya baru kemarin ya kita tiba di bontang, eh tahu-tahu..…ternyata anak-anak sudah remaja, bahkan sebagian anak-anak sudah mau kuliah". Rupanya inilah kehidupan, begitu cepat sekali hari berputar, tahu-tahu sudah lebaran lagi. Bahkan serasa baru kemarin, ternyata lebaran iedhul fitri sudah sebulan lebih kita tinggalkan. Sebulan seperti satu jam, setahun rasanya seperti sehari.
Tentu suatu yang aneh kenapa kita tidak pernah berkata “ Rasanya baru kemarin kita gajian, kok sudah gajian lagi ya..??”. Itulah tanda bahwa kita memang benar-benar memeluk erat dunia. Dalam hidup kita hanya uang dan uang, kebutuhan dan kebutuhan. Kita putar otak kita untuk dapat memenuhi semua ambisi, semua keinginan kita.
Kehidupan yang singkat ini banyak manusia melupakannya, justru mereka berlomba-lomba untuk menggapainya dan melupakan kehidupan yang kekal abadi yaitu kampung akhirat, Sebagian besar dari kita sudah diliputi Wahn (Cinta Dunia Takut Mati), sehingga dusta dan kebohongan sudah menjadi sajian sehari-hari.
Yach..terkadang aku menyadari bahwa selama ini aku telah menyia-menyiakan waktuku banyak terbuang begitu saja, di usiaku yang sudah memasuki kepala empat tidak banyak perbuatan baik yang bernilai kulakukan, aku termasuk manusia yang sangat merugi. Tetapi.....sesaat saja aku tersadar. Maksiatpun  terulang lagi dan lagi. Terbayang bagaimana lamanya penantian pengadilan Allah di padang masyar, karena semua manusia akan diputarkan film kehidupannya dari akil baliq hingga matinya.

Ya Robb... Maafkan segala alpa dan khilafku selama ini, ampunilah segala dosa dan kesalahanku, tolonglah dan berilah kekuatan dan petunjuk-Mu agar hamba-Mu dapat memanfaatkan setiap detiknya untuk berbuat amal kebajikan yang Engkau ridhoi
Ya Robb.... baguskanlah akhlakku, dan perbaguslah setiap amal kebaikanku dan jadikanlah amal terbaik dalam hidupku merupakan amal penutup segala amal kebaikanku,
Ya Robb... masukkanlah aku kedalam golongan para Siddiqin, para Syuhada dan Sholihin. Aamiin…………………………

Just for Me....or you too..??

Regards